- Αντιμετωπίστε ισότιμα τον έφηβο
Η ισότιμη αντιμετώπιση αφορά πρωτίστως το συναισθηματικό πλαίσιο.
Σημαίνει ότι ο έφηβος είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος, με συναισθήματα, ιδέες και αντιλήψεις, που έχει ανάγκη να εξερευνήσει. Να δοκιμάσει, να «τσεκάρει» και να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα.
Η στάση ότι «εσείς ξέρετε καλύτερα» δεν βοηθά την ανάπτυξη της αυτονομίας του και συχνά δημιουργεί απόσταση στη σχέση γονέα-εφήβου.
- Διδάξτε τον έφηβο με το παράδειγμά σας
Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται ο έφηβος είναι τα λόγια.
Αν θέλετε να του διδάξετε σεβασμό, σεβαστείτε τον με πράξεις.
Αν θέλετε να του διδάξετε ευγένεια, να είστε ευγενικοί μαζί του αλλά και με τους γύρω σας.
Οι πράξεις έχουν πάντα μεγαλύτερη δύναμη από τα λόγια και αποτελούν το πιο ουσιαστικό μέσο διαπαιδαγώγησης στην εφηβεία.
- Αφήστε τον έφηβο να έρθει σε εσάς
Είναι πολύ σημαντικό ο έφηβος να νιώθει ότι δεν καταπιέζεται.
Η πιο κατάλληλη στιγμή για να τον βοηθήσετε είναι όταν το ζητήσει ο ίδιος.
Τότε θα διαπιστώσετε ότι είναι πολύ πιο δεκτικός στο να ακούσει, να συζητήσει και να επεξεργαστεί όσα του λέτε.
- Μην το παίρνετε προσωπικά όταν δεν θέλει να μιλήσει
Ο χρόνος που ο έφηβος χρειάζεται με τον εαυτό του ή και με τους φίλους του είναι ιδιαίτερα σημαντικός.
Είναι ο χρόνος που προσπαθεί να αφομοιώσει πληροφορίες, να αναμετρηθεί με τον έξω κόσμο και να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα.
Δώστε του αυτόν τον χώρο και δηλώστε με σαφήνεια ότι θα είστε εκεί όταν σας χρειαστεί.
- Ενθαρρύνετε τον έφηβο να παίρνει αποφάσεις που τον αφορούν
Επιτρέψτε του να παίρνει αποφάσεις.
Να θυμάστε ότι όλες οι αποφάσεις εμπεριέχουν ρίσκο — άλλες μικρότερο, άλλες μεγαλύτερο.
Αντί να προσπαθείτε να μειώσετε το ρίσκο, βοηθήστε τον μέσα από ερωτήσεις να αναρωτηθεί ο ίδιος με ποιο ρίσκο θέλει να έρθει αντιμέτωπος.
Η αναμέτρηση με καθαρά δικές του αποφάσεις συμβάλλει ουσιαστικά στο χτίσιμο της αυτοεκτίμησης.
- Οριοθετήστε με κανόνες που μπορείτε να υποστηρίξετε
Αυτό που δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας στον έφηβο δεν είναι τόσο το ίδιο το όριο, όσο η σιγουριά και η συνέπεια με την οποία εφαρμόζεται.
Φτιάξτε τα δικά σας όρια — τη δική σας λίστα με το τι επιτρέπετε και τι όχι — και υποστηρίξτε ακριβώς αυτό.
Δηλώστε με σαφήνεια, ως στάση ζωής, ποια είναι αυτά τα όρια και εξηγήστε τους λόγους για τους οποίους τα υποστηρίζετε.